Inspraak Joke de Vroom 3 maart 2008

Geachte commissieleden,

Ik wil u meenemen naar 1 mei van het jaar 2025:

‘Dwaling’ door De Veen

De oude man fietste samen met zijn kleinzoon door de Veen.
“Kijk jongen, dit was vroeger mijn dorp.”
“Opa, ben jij hier dan geboren?”
“Nee, dat niet, maar oma en ik hebben hier heel wat jaartjes met veel plezier gewoond. Het voelde echt als ons dorp, een plek waar je graag oud wilt worden.”
“Maar waarom zijn jullie dan vertrokken als het hier zo fijn was?”
“Even geduld jongen, dan laat ik je de plek des onheils zien.”

“Kijk, hier hebben we gewoond.”
Opa wees naar de tweede etage van een appartementenblok in Waterryck, compleet met ondergrondse garage. Aan de andere kant van het gebouw ontdekte de jongen een prachtige gevel met veel ramen en riante balkons pal op de zon.

Maar toen verplaatste zijn blik zich richting zuiden en hij schrok zich een hoedje.
“Oh opa, wat erg, was dat jullie uitzicht, op al die flats? Het lijkt wel de Chinese Muur!“

“Tja, jongen”, zuchtte opa, “vroeger keken we uit op water, land en kassen. We genoten van de prachtige luchten met vogels en van de eenden en zwanen in de sloten. Ach, we wisten natuurlijk wel dat er woningen zouden komen, woningbouw was ook noodzakelijk en veel kassen stonden ongebruikt. Maar, dat er hier een complete vinex-wijk met 2500 woningen en hoogbouw uit de grond gestampt zou worden: nee, dat hadden we nooit kunnen dromen. Het was een afschuwelijke nachtmerrie.”

“Maar opa, wilden de mensen in het dorp dan zo’n grote nieuwbouwwijk voor de deur en was de woningnood dan zo hoog?”
“Nee jongen, de meeste mensen wilden het absoluut niet, ze pleitten voor het behoud van het dorpse karakter. Er was behoefte aan een 50-tal woningen per jaar, met name aan sociale woningbouw voor starters en voor ouden van dagen. En daarmee probeerde de politiek de mensen dan ook te paaien: als we 2500 woningen bouwen dan financieren we hiermee ook de woningen voor de starters en voor de ouden van dagen, zeiden ze. Ze deden het voorkomen alsof zonder al die woningen er in het dorp geen sociale woningbouw zou kunnen komen. Pure tunnelvisie.”

De oude man en de jongen fietsten verder, hun tocht ging nu door het Braassemerland. Het eerste wat ze zagen was de hoogbouw met veel bordjes ‘te koop’. Verderop troffen ze een groot bord aan, compleet met geschilderde nepkoe en tekst boven zijn kop: ‘Riant wonen in het Braassemerland’.
“Belachelijk, er is helemaal niets riants aan. Het is gewoon een soort Almere in het klein, gelegen voor een stukkie water”, sprak de jongen minachtend.
Hij keek ongerust naar het gezicht van de oude man dat op triest weer stond. Hij wilde zo graag dat zijn opa weer lachte en hij voelde zich steeds bozer worden. Zijn droom was om later architect te worden maar nooit “never” nooit zou hij zich voor dergelijke opdrachten willen lenen. Hij wilde mensen gelukkig maken met zijn werk en geen dorpen naar de Filistijnen helpen!

“Op school heb ik geleerd dat de politiek de mening van ons burgers moet vertegenwoordigen.”.
“Ja jongen, dat dacht ik ook.”
“Het plan Braassemerland is dus geflopt. Wat is er gebeurd met de verantwoordelijke politici?”
“Het fiasco heeft de landelijke pers gehaald. De kranten stonden er bol van.
De daders zijn natuurlijk niet meer teruggekomen in het college en de raad. Als hazen zijn ze met de staart tussen de benen vertrokken, zo ver mogelijk van de Veen vandaan. Het Projektburo is inmiddels failliet gegaan, niemand durfde hun diensten meer in te huren…. Nu maakt een nieuwe politieke partij hier de dienst uit: ‘Dorpsbelang’.
Tja, jongen, het heeft de gemeente indertijd heel wat koppen gekost. De financiën liepen de pan uit. Wat er überhaupt allemaal is gebeurd voordat het plan gerealiseerd was, is een vervolgverhaal op zich! Ernstige bodemvervuiling kwam boven water, grond die steeds maar bleef zakken en wegdrijven en grote problemen met de infrastructuur. De woningmarkt in Zuid-Holland was inmiddels zo in elkaar gezakt dat vooral de appartementen aan de straatstenen niet konden worden gesleten. De woningmarkt in het hele dorp was compleet ineengestort. Zelfs nu nog zie je overal de bordjes ‘te koop’. Als je eens wist hoeveel of liever gezegd hoe weinig we voor ons appartement hebben gekregen. Om te huilen.”

De oude man zweeg enkele minuten en vervolgde toen zijn verhaal.
“Er was ook nooit een gedegen risico-analyse gemaakt. De politici waren verblind door ambitie en onderworpen aan een vreemd soort optimisme: dit laatste college en deze laatste raad voor de fusie met Jacobswoude zouden de geschiedenis van de Veen schrijven en zich hiermee onsterfelijk maken. Onsterfelijk belachelijk ja!De verantwoordelijke politici zijn allemaal vertrokken. Konden hun gezicht hier niet meer laten zien. Maar de meeste burgers zijn gebleven: doordat hun huizen onverkoopbaar bleken, maar ook doordat – ondanks alles – het hun geboortegrond blijft. Ze blijven trouw aan de Veen, in voor- en in tegenspoed. Ze moeten leren leven met deze trieste erfenis. En de gemeentelijke belastingen die indertijd al hoog waren, zijn inmiddels tot immense hoogten gestegen… Jongen, het is altijd hetzelfde liedje: de gewone man in de straat moet bloeden voor de ambities van enkelen.”

Een diepe zucht ontsnapte de oude man.
De jongen keek hem opnieuw ongerust aan. Was deze emotionele fietstocht niet teveel voor hem geweest? Opa was immers niet meer de jongste.
Zag hij daar een traan blinken in zijn ooghoek, jawel hoor, er lagen er ook een paar op zijn wangen.
De jongen wist van verlegenheid niet meer waar hij moest kijken en diepte gauw een pakje uit zijn jaszak op, maakte het open en stak een snoepje in zijn eigen mond en één in die van zijn opa.Pas toen durfde hij zijn opa weer in de ogen te kijken:
“Sterk spul”, hč opa, die “Fisherman’s Friend.”

Joke de Vroom